اشک یخی

کوچه های مرموز...

royajaan — Tue, 10 Nov 2009 08:32:18 GMT

روزگاريست كه من در پي عشق

به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم

وبه هر حال در اين كوچه كه با رد تو ماءنوس شده

من به خاموشي اين خاطره ها مي نگرم

من به خاموشي يك مشت صدا

كه تو را به سوي خود مي خواند

من به خاموشي صد وعده ي پوچ

به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم

عشق ناتمام...

royajaan — Sun, 08 Nov 2009 17:28:18 GMT

اون كه رفته ديگه برگشتي نداره

عمر تو مي گذره اما

واسه اون ارزش نداره

اون تو فكرت نمي مونه

ديگه از تو نمي خونه

عشقتو مي بره از ياد

اگه حتي تو پري شي

اون ديگه تو رو نمي خواد

اون كه رفته ديگه

برگشتي نداره جاي تو تو آسمونش

يه دونه ستاره داره

تو چرا به پاش مي سوزي

چشم به راه اون مي دوزي

اون كه رفته از تو حتي

يه نشوني هم نبرده

گل لبخند تو چيده

سهم شادياتو برده

اون كه رفته ديگه برگشتي نداره

واسه عشق نا تمومت ديگه پاياني نداره

اسم تو براي لب هاش ديگه معنايي نداره

اون كه رفته ديگه برگشتي نداره

عمر تو مي گذره اما واسه اون ارزش نداره

نفرین...

royajaan — Mon, 02 Nov 2009 05:38:18 GMT

نفرين به دست سرنوشت

قسمت من رو بد نوشت

نفرين به اون آتشي كه

افتاده توي اين بهشت

نفرين به دستاي تو كه

زنجير عشق و پاره كرد

نفرين به اون نگاه تو

كه قلبم و بيچاره كرد

نفرين به قاب عكس تو

به روي ديوار اتاق

نفرين به اون سنگ دلت

از من نميگيره سراغ

نفرين به كار روزگار

از تو چي مونده يادگار

نفرين به دنياي تو كه

با من شده ناسازگار

سری به خواب من بزن...

royajaan — Thu, 29 Oct 2009 15:42:18 GMT

تو دور مي شوي

و انگار ابرها ستاره ام را مي چينند

و تك شقايقم در مرداب مي ميرد

و حال در بطن اين لحظه هاي سرد

سبد هاي سيب پر از خالي است

ومن اهسته زير سايه ي درخت ها تب مي كنم

و در اغتشاش توهم برگ ها هذيان مي گويم

آه تو هركجا هستي سري به خواب من بزن

وببين كه هنوز بي شقايق بي ستاره در چشم سيب ها رنگ مي بازم

خدا رو خوش نمياد...

royajaan — Tue, 27 Oct 2009 12:00:18 GMT

خدا رو خوش نمياد دل منو شكستي

رفتي جدا از منو كنار اون نشستي

خدا رو خوش نمياد بي جا قضاوت كني

با رفتنت عزيزم به من خيانت كني

خدا رو خوش نمياد تو مال من نباشي

با رفتنت غصه رو به قلب من بپاشي

خدا رو خوش نمياد سراغمو نگيري

تنها بزاري منو با اينهمه غريبي

خدا رو خوش نمياد دل منو رد كني

تو چشمه ي آرزوم حسرت و بي حد كني

دروغ لطیف

royajaan — Mon, 26 Oct 2009 09:41:18 GMT

او تمام مدت همين حرف را مي زند

سر به شانه ي خسته ام مي سايد

قلبش را پيشكش مي كند به ستاره هاي چشمانم

و اهسته با عشق مي گويد

دوستت دارم

اه من هميشه حقيقت را در حرف هايش گم مي كنم

و شانه هايم ناگاه تهي مي شوند

وقتي كه شانه هايش تكيه گاه دگري است

و او باز اهسته مي گويد

دوستت دارم

خسته ام ...

royajaan — Sun, 25 Oct 2009 16:15:18 GMT

خسته ام

چشم هايم خسته است

ذهنم پر تشويش

قلبم پر درد

گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند

لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند

انتظاري تلخ

نه

انتظار شيرين است

چون پس از پايانش لحظه ي ديدار است

وقتي که صداي نفست در گوش من طنين انداز است

انتظارم ديگر رو به پايان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هايم پر شور

اما

لحظه هاي بي رحم تند و تند از پي هم مي گذرند

وصداي نفست را از من باز پس مي گيرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشويش

چشم

به یاد مهدی عزیزم

هنوز باور ندارم که زپیش ما رفته ای

royajaan — Tue, 13 Oct 2009 15:33:18 GMT

اوست پایدار

میرسد روزی که مرگ عشق باور کنید

زندگی بادی از جنس غم است

تار میسوزد از تار غم میماند

رفتی و اسیر خاکی در بدر شدی رفتی و تو غمی در دل مادر شدی

رفتی و بعد از رفتنت بابا نخندید مادر لباسی جز سیه بر تن نکرد

بس که کوته گشت عمر زندگانی شدی ناکام در اوج جوانی

کند خواهر برایت گریه بسیار که ای جانا امینی رفته از یاد

رفتی و تنها و بی کس در بدر بر در قبرت نوشتند بیخبر

رفتی و جز خاطراتت بیش نیست رفتی و جز یادگارت هیچ نیست

خاطراتت شب وروزبا من است صدای خنده های تو طنین اندازگوش من است

باورنمیکنم که رفته ای از بین ما دراوج جوانی شده حجله ات قبر سیاه

همدم تو تنهایی ودرد وغم است لباس عروسیت گفنی ازجنس غم است

رفتی و ما با این تنایی چه کنیم رفتی و با غم غربتت در قبر چه کنم

شب و روز آرزویم این است روزی برسد وعده دیدار

تو که رفتی پس چه دانی از غم هجر تو پیر شدم در جوانی

بی تو بودن سخت و دشوار است دلم از ندیدن تو سخت بیمار است

خدا صبری دهد خانواده ات را که اکنون خسته و بیمار و زارند

کجاست آن نو گل شاداب خدایا؟ عجل یک لحظه آمد برد او را؟

میکشم عکس تو را بر لوح قلبم تا فراموشی نشوی تو در خیالم

چه کسی میداندکه من رفیق دیرینه ام راچه آسان داده ام از دست خدایا

گویند خاک فراموشی آورد اما داغ دل من فراموش شدنی نیست

خنده هایت ،حرف هایت ،ان نگاهت هنوزم یاد دارم طنین صدایت

چه کنم پنجه عجل تو را هدف کرد تو را همیشه بسته چون صدف کرد

روزگار چگونه خطا کرد؟ بین همه تو را جدا کرد

ای کاش زمان برمی گشت یا که نه تو بر میگشتی

چه توان کرد به غیر از دعا تو که نیستی حالا رفته ای پیش خدا

رفتی و من مانده ام با یاد تو رفتی و من مانده ام با خاطرات شاد تو

خانواده محترم امینی با نهایت تاسف و تاثر درگذشت دوست و برادر عزیزم مهدی جان را به شما و خانواده داغدارتان تسلیت عرض نموده و از خداوند منان برای آن مرحوم مغفرت و برای شما خانواده بردباری مسئلت مینمایم .

تسلیت به قلب صبورم

royajaan — Sun, 11 Oct 2009 16:44:18 GMT

بازگشت همه به سوی اوست

ای دیر به دست آمده زود برفتی آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

داس اجل هر چه انسان و انسانیت است میدرود. آدمی پر بساط حیات , هرگز روزگاری را بدلخواه خود پایان نمیدهد چونکه سایه مرگ دنباله رو زنده گی انسانهاست باز هم مرگ با سر انگشتان سیاهش،مهدی جان مظلومانه ،ناشاد و ناکام از این دنیا رفتی . در اوج جوانی بدون خداحافظی از پدر و مادر و دوستان و اشنایان،مهدی جان با این همه خاطره چه کنم ،خاطره هایی که از درون نابودم میکند .امشب شب اول قبر ت هست مهدی جان،هیچکس نداند خداوند شاهد است که تو پاک بودی و معصوم ،تمام واجبات و مستحبات را انجام میدادی .ولی شب اول شبی سخت است مهدی جان اومدم بالای خونه جدیدت ،مهدی جان نترس همگی ما امشب پیشتیم مهدی جان یه وقت نترسی عزیز دلم ،همیشه نامت جاوید و روحت زنده هست .این 3 بیت زیر که در زیر اعلامیه مهدی عزیزم نوشته است را به یادگار مینویسم در صندوقچه اسرارم .امیدوارم خداوند به همه ما صبر جزیل بدهد آمین .

برفت آخر و نیک و نامی ببرد زهی زندگانی که نامش نمرد

تن زنده دل خفته در زیر گل به از عالمی زنده مرده دل

دل زنده هرگز نگردد هلاک تن زنده دل گر بمیرد چه باک

شنبه: ۱۳۸۸/۷/۱۸

ساعت ۴ بعداز ظهردر بیمارستان ۱۷ شهریور برازجان به دیار باقی شتافت

منم سرگشته حیرانت ای دوست
کنم یکباره جان قربانت ای دوست

تنی نا ساز از شوق وصل کویت
دهم سر بر سر پیمانت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده
میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت
وجودم را زغم ویرانه کرده

من آن آواره بشکسته حالم
زهجرانت بُتا رو به زوالم

منم آن مرغ سرگردان و تنها
پریشان گشته شد یکباره حالم

زِهَر سر بر سر سجاده کردم
دعایی بهر آن دلداده کردم

زحسرت ساغر چشمانم ای دوست
زبان از یکسره از باده کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری؟
زهجر یار تا کی داغ داری؟

بگو تا کی زشوق روی لیلی
تو مجنون پریشان روزگاری؟

پریشانم، پریشان روزگارم
من آن سرگشته ی هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت
درون سینه آسایش ندارم

زهجرت روز و شب فریاد دارم
زبیدادت دلی ناشاد دارم

درون کوهسار سینه خود
هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی؟
دمادم با دل من در جفایی

چرا آشفته کردی روزگارم
عزیزم دارد این دل هم خدایی

تکیه بر باد

royajaan — Sat, 10 Oct 2009 07:17:18 GMT

به شونه هام تكيه بكن

منم يه شاخه ي ترم

سايه ي باد بي نشون

گذشته از روي سرم

به دست من بوسه بزن

كه خالي از نوازشه

چشماي بي فروغ من

غرق نياز و خواهشه

به خنده هام نگاه نكن

گذشته اب از سر من

داره برام قصه ميگه

مادر غم مادر غم

بهم بخند اره بگو

يه ادم يه لاقبا

صداي گريه هاي من

گم مي شه تو خواب صدا