آب می خواهم ؛ سرابم می دهند

                        عشق می ورزم ؛ عذابم می دهند

                                               در ميان خلق سر در گم شدم  

                                                               عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از اين با بی کسی خو می کنم

 هر چه در دل داشتم رو می کنم  

                     درد می بارد چو لب تر می کنم  

                     طالعم شوم است باور می کنم

                                               من که با دريا تلاطم کرده ام

                                               راه دريا را چرا گم کرده ام ؟

   من نمی گويم که با من يار باش  

    من نمی گويم مرا غم خوار باش 

                            روزگارت باد شيرين ! شاد باش

                                 دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

          هيچ کس دست مرا وا کرد ؟؟‌ نه  

           فکر دست تنگ ما را کرد  ؟؟  نه

هيچ کس از حال ما پرسيد ؟؟ نه                  

هيچ کس اندوه ما را ديد ؟؟  نه                    

                   چند روزی هست حالم ديدنيست

                    حال من از اين آن پرسيدنيست

                                           گاه بر روی زمين زل می زنم

                                          گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

         يک غزل آمد که حالم را گرفت :

                                     ما ز ياران چشم ياری داشتيم

                                        خود غلط بود آنچه می پنداشت.

  به نام آنكه دوستي را آفريد،

                                  عشق را ،

                                                 رنگ را ...

                                                                 به نام آنكه كلمه را آفريد.

مينويسم از عشق ...

 از چيزی که به قلب بيمارم امد ...

 خانه ی متروک دلم ...

 خانه ی سياهی ها را نورانی کرد با قدومش ...

مينويسم از عشق ...

از تو ای چيزی که به درون قلبم آمدی شدی همدم و مونس دل تنهايم ...

مينويسم از تو ...

 از تويی که عشقت آتش به جانم زد ...

 مينويسم از تويی که

عاشقم کردی و با دستان پر مهرت مرا به شهر آرزوها بردی و اينکه در بهت و

ناباوری تنهايم گذاشته ای ...

 مينويسم از اشک هايت ...

از بوسه هايت ...

 از به آغوش کشيدن هايت ...

 آری با تمام قدرت مينويسم ...

 مينويسم دوستت دارم ...

مينويسم از خودم ...

 از قلب بيمارم و از چشمان گريان و دل نشسته

به انتظارم...

 مينويسم از سرنوشت و تقدير بی رحم و نامرد اين دنيايم ...

مينويسم از درد دوری تو ... مينويسم از درد انتظار تو ...

 مينويسم از دوست داشتن تو ...

 مينويسم از عشق تو ...

 مينويسم با دستانی لرزان ...

 با همين قلم روان ...

 مينويسم  عاشقت هستم ...

 مينويسم ديوونه ی عشق تو هستم ...

 مينويسم پروردگارم من عشقمو میپرستم ...

 مينويسم از تو ای مادر سنگ صبورم ...

 مينويسم از تو ای پدر کوه تحمل درد های من مينويسم

از همه و همه ...

 که شاهد زجر من هستند  ...

 نميدانم تا کی زنده ام ...

تا کی قرار است در اين دنيای بی رحم باشم اما پروردگارم تا هر وقت قرار

است جسمم و روحم در اين دنيا باشد ميخواهم تموم وجودم...

 تقديم به

عشق نازنينم باشد

عطر نرگس ،رقص باد ،نغمه شوق ،پرستو های شاد ،خلوت گرم پرستو های مست ،نرم نرمک می رسد اینک بهار خوش به حال روزگار!نوروزتان مبارک امیدوارم که سال خوبی داشته باشید و طلوع سال نو غروب غمهایتان باشد .